จดหมายถึงพี่เบียบ

พี่เบียบที่รัก...
จดหมายฉบับที่พี่เบียบกำลังถือในมืออยู่นี้ ผมเขียนมาด้วยความระลึกถึงพี่เบียบ
หลายๆคนในสังคมรังเกียจเดียดฉันท์เพราะคิดว่าพี่มีอิธิพลต่อสังคมไทย
ผมไม่เคยคิดเช่นนั้นครับ ผมคิดว่าพี่ก็เป็นแค่คนที่หวังดีต่อสังคมเพียงแต่พี่เบียบเจ้าอารมณ์และเอาแต่ใจตนเองและชอบพูดเพ้อเจ้อบางครั้งไปเอง
พี่พยามปกป้องสิทธิการเป็นเมียหลวงและพร้อมขยะแขยงกิ๊กทุกเวลาอาจเป็นเพราะจิตใต้สำนึกพี่ตอนวัยเด็กเป็นคนกลัวมนุษย์ด้วยกันเองอย่างที่ฟอยด์เคยบอก
แม้ว่าดาราในอดีตที่เคยโด่งดังจะไปทำอะไรมีผัวเด็กอย่างไรพี่เบียบก็ยังตามไปสอดส่อง เหมือนหนอนไชเม็ดขนุน

การแสดงบนเวทีของนักแสดงพี่เบียบก็ยังเห็นว่าไม่สมควรอาจเป็นเพราะมันไปเสริมเต้ามาให้ใหญ่กว่าพี่ การริษยาเด็กรุ่นลูกแบบนี้เป็นเรื่องดีครับต้องปรามเด็กบ้าง
ไม่ว่าคนดังจะทำอะไรแปลกๆพี่เบียบก็เข้าไปสนใจ แต่กับเกษตรกรที่ยากไร้ในขอนแก่นพี่เบียบกลับไม่สนใจ อันนี้เป็นการดีครับคนจนอยู่แล้วจะไปคุยด้วยทำไมอาจทำให้ดีกรีเกียรตินิยมปริญญาตรีและปริญญาเอกกิตติมศักดิ์ต้องหมองคล้ำ คนลำบากยังมีอีกเยอะครับพี่เบียบแต่อย่าไปสนใจซะทำไมในเมื่อเงินทั้งโคตรตะกูลในหมู่บ้านของพวกเขาเหล่านั้นจะไปสู้เรือนหอและรถเฟอร์รารี่ของบักหำน้อยภราดรยังไม่ได้เลย พี่เบียบเลยต้องสนใจพร้อมวิงวอนอย่าทำน้องฟ้าเสียใจ

ที่เขียนมาทั้งหมดเพื่อให้หายคิดถึงพี่ครับ แต่เรื่องที่อยากจะรบกวนให้พี่เบียบช่วยเหลือคือเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วในสังคมอย่างกว้างขวาง อาจจะนานมาแล้วอย่างไรก็ไม่ทราบได้ วันเสาร์ที่ผ่านมาผมได้มีโอกาศร่วมเสวนาเกี่ยวกับเรื่องศีลธรรมไทยในยุครถถังบังปราบกบฎแม้ว กับนิสิตสาวจุฬาฯคณะอักษรก็คือคณะเกี่ยวกับขีดๆเขียนๆนี่ละครับพี่ ในช่วงที่พักรับประทานของว่างหล่อนได้ถามผมว่า
"อาจารย์เคยเปิดไปพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.๒๕๔๒บ้างหรือไม่"
"เป็นอย่างไร หรือเธอ?..." ผมต้องตอบกลับด้วยความสนใจ
"คือหน้า๙๑๓ บรรทัดที่๕"
..."เอาล่ะอย่ามั่วพิรี้พิไร จะเสียเวลาพักของเราสองคน"
"เอ่อค่ะ"
"คือว่า"
นักศึกษาทำหน้าแบบอายๆ เหมือนไม่อยากพูดอะไรออกมา เธอกลืนน้ำลายลงคออีกครั้งก่อนกลั้นใจถามข้อสงสัย
"มันมีคำว่า เย็ด(ปาก) ก.ร่วมประเวณี" หมายความว่าอย่างไรค่ะอาจารย์?
พ่อแก้วแม่แก้วพี่เบียบช่วยลูกช้างด้วย ผมไม่สามารถจำทนตอบคำถามของเธอ ได้แต่มองหน้าเธอและขอตัวแอบไปร้องไห้อยู่ในห้องน้ำจนหมดเวลาพัก
ผมเกรงว่าบรรพชนรุ่นก่อนของเราทำเช่นนี้กันมาเนินนาน แล้วเราสมควรต้องอนุรักษ์ให้คงอยู่เสมอไปหรือไม่?และที่สำคัญกว่าอื่นใดทั้งปวงพี่เบียบเคยโดน
แบบที่เด็กมันถามบ้างหรือไม่?ที่ไหน?อย่างไร?เด็กสมัยนี้โตเร็วและชอบตั้งคำถามแปลกพิลึก

หวังว่าพี่เสริมคงสบายดี ผมสบายดีหายป่วยแล้วตอนนี้ หลังจากที่หัวโกร๋นจากคำถามข้างบน

ด้วยความระลึกถึงพี่เปียบเสมือนญาติ


แมวา หะมาทกุล


ป.ล.ต้นตำแยหน้าบ้านกำลังงามโดนเท้าแล้วคิดถึงพี่เบียบทุกครั้ง