วันอาทิตย์ที่ ๑๗ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๐

...ศักดิ์ศรีพ่ายแพ้ฯ ...

หยิบกัญชาจากห่อมาสองซีก
นำมาฉีกรวมกันกับยาเส้น
คิดเล่นเล่นจะยำให้หมาดูด
ให้มันสูบรสชาติของความเหงา
เพราะเมื่อคืนมันเห่าเหมือนเห็นผี
ผีแดงแมนยูใช่ป่าว?ไม่รู้ซิ
แต่ผีนี้ไม่เด็ดดวงปีกหงษ์แดง
หมาตาเศร้าเงียบเหงาเหมือนเจ็บคอ
มันเฝ้ารอเมื่อไหร่เสร็จเสียที
กัญชาสีดีหอมหวานแบบนี้
ได้บุ๊นสักสี่ที....หมาคงร่าเริง
ใจเย็นก่อนหมาน้อยแสนน่ารัก
พึงตะหนักรสชาติสิ่งเสพติด
เหมือนเมียเพื่อนล่อใจให้ฉุกคิด
ว่ามันผิดศีลธรรมในหัวใจ
กัญชากองใหญ่วางไว้บนเขียง
มันอาจเป็นแค่เพียงสังคมรังเกียจ
นักมวยค่ายใหญ่ก็ยังไม่เครียด
อย่ารังเกียจ"สามารถ พยัคฆ์อรุณ"
เหรีญมีสองด้านเสมอเหมือนใจ
สีทองนั้นไซร์แด่ผู้ยิง่ใหญ่
เข็มขัดถูกกระชากแชมป์หลุดไป
ศักดิ์ศรียิ่งใหญ่พ่ายแพ้กัญชา(ยาไอซ์)ฮาฮ่า
หมาน้อยกระดิกหูแสนงงจิต
ทำหน้าขบคิดไหนจะแบ่งให้สูบ
มึงก็แค่คนที่ผิดคำพูด
อ่อนซ้อมรักและยังมาสูบของดี
ตัวต่อตัวกับกูเลยดีไหม
แม่ไม้มวยไทยก็เชิญงัดมาสู้
เสียดายเวลาว่าเป็นผู้รู้
ก็แค่ข้างคู สันนิบาตแดก เอย

*แด่ วันที่พี่มาดติดเชือกแลหลบหมัด ฮวน คิด เมซ่า
และวันที่โดนจับกัญชาสองตัว

ไม่มีความคิดเห็น: