เปิดเพลงนี้นะ

เมื่อเปิดเพลงนี้คุณจะคิดถึงฉันอย่างมหัศจรรย์
คุณคงไม่เชื่อหัวใจคุณจะร้องโหยหาแทบบ้า
เสียงของบทเพลงจะทำให้คุณนอนไม่หลับ
เสียงของดนตรีแผ่วเบาแต่ลึกซึ้งเกินกว่าสิ่งใด
อารมณ์ของคุณจะยิ่งกว่าหิวกระหายความใคร่
จิตใจของคุณ อิ่มแต่ก็ยังอยากที่จะหิวตลอดเวลา
ความว่างเปล่าจะไม่มีสีขาวเมื่อได้ยินเพลง
จังหวะบรรเลงเพลงทำให้คุณอกหักโดยไม่รู้คำว่ารัก
ปีศาจในตัวคุณจะร้องวิงวอนให้ปิดเสียงเหล่านั้นเสีย
ความดี ของคุณที่มีเพียงเล็กน้อยจะยังกลับมาไม่ถึง
ลมหายใจเบาๆ รวยริน พร้อมเสียงดนตรียังคงกังวาล
คุณยังไม่ต้องการแสงสว่าง ความมืดมิดเท่านั้นคือสิ่งปลอบประโลมกาย
เสียงดนตรีเหมือนจะห่มคุณอย่างมิดชิด อึดอัดและเหงื่อชุ่ม
ตื่น ตื่น ตื่น เสียงบางถ้อยคำบอกให้สมองของคุณอยากทำตาม
เปลือกตาของคุณเริ่มขยับ ...คุณเหมือนร่างกายมีความรู้สึกอีกครั้ง
สายตาคุณมองเห็นทุกสิ่งแล้ว แสงไฟจากรถพยาบาลทุกคนที่มาคอยช่วยเหลือคุณ ถังอ๊อกซิเจน เลือด
ตื่น ตื่น ตื่นเสียทีคุณจำท่อนนี้ได้แม่นยำ หลังการจากไปของการพักผ่อนเพียงเสี้ยววินาที
คุณรู้สึกหนาว คุณเริ่มเหนื่อนล้า ปลายนิ้วเย็นชา
เสียงดนตรีเงียบลง ???

เมื่อเปิดเพลงนี้คุณจะคิดถึงฉันอย่างมหัศจรรย์ ผู้หญิงชุดสีดำกระซิบหลังแก้วไวน์ก่อนก้าวลงจากรถ



บ่ายของวันวานคุณนัดกับเธอหลังประชุม เธอต้องการจะมีอะไรกับคุณเธอเขียนใส่กระดาษแผ่นเล็กๆเจ็ดแผ่นข้อความว่า"ฉันต้องการ"
คุณรักเธอมาก คุณเคยบอกตัวเองและมองแหวนแทนความห่วงใยระหว่างนิ้วก้อยและกลาง
อ่างอาบน้ำ ผ้าขนหนูสีขาวกลิ่นยาสระผมอ่อนนุ่มที่คุณชอบ ริมฝีปากอันเย้ายวนใจ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะหลังจากคุณนับหนึ่งถึงร้อยในใจ
ปลายเท้าของเธออยู่บนไหล่ของคุณ.."พอแล้วไม่ไหว ไม่ไหวแล้วค่ะ"เธอสบตาคุณอีกครั้ง ก่อนขอความเห็นใจ
ขวดไวน์ถูกเปิดออกด้วยปลายนิ้วสัมผัสแผ่วเบา ไวน์สีแดงเข้มและเสียงดนตรีภายในห้องที่คุณไม่เคยได้ยินมาก่อน
คุณขอร้องให้เธอเขียนเพลงซ้ำให้อีก
"พอแล้วไม่ไหวแล้วค่ะ"เสียงนี้ยังก้องกังวาลไกลอีกครั้ง
คุณหยิบชุดสีดำพร้อมผ้าขนหนูให้เธอพร้อมคำสัญญาว่าจะไม่จากเธอไปไกลแสนไกล