SAXOPHON ผับแจ๊ซย่านถนนอนุสาวรีย์
กำเนิดขึ้นมาตั้งแต่ ค.ศ. 1987 มาถึงวันนี้เป็นระยะเวลายี่สิบสองปี ...
ผมได้มีโอกาสฉลองงานแฮปปี้เบิร์ดเดย์
กับฝูงชนภายในค่ำคืนที่ฝนฟ้าคะนอง
ดนตรีดีสุราก็ต้องดีเช่นกันไอ้ JACK DANIELS ...คงไม่น่าเกลียด สำหรับรสชาติของค่ำคืนอันเปียกฉ่ำ เพื่อนสาวข้างกายเอ่ยวาจาแผ่วเบาเบียดเสียงทรัมเพฒว่า..."ขอแจ็คโค็กได้มั้ยคะ" แน่นอนสิ วันที่ไม่ธรรมดาเช่น นี้ ขออะไรก็ได้แบบนั้น
ของผมนั้นไม่หวังสิ่งใดมาก โซดาใสซ่าผสมก็เพียงพอ...บ่อยแก้วเพื่อไม่ให้เป็นการเสียชาติตะกูลของไอ้แจ็คก็ แกล้งทำเป็นลืมรินโซดาบ้าง เหล้าครึ่งแก้วน้ำแข็งหนึ่งก้อน
น่าจะเป็นบทสรุปของการอวยพรวันเกิด ภายใต้กลิ่นหอมของดอกไม้และ กลิ่นของดนตรีแจ๊ซได้เป็นอย่างดี...
ความสนิทสนมระหว่างผมกับไอ้แจ็คเพิ่่มมากขึ้น เวลาผ่านไปก่อนเที่ยงคืนเหล้าขวดที่สาม ทำเอาผมแทบเบลอ มองไปทางก็เห็นแต่แสงไฟสลัวและนักดนตรีหน้าตาธรรมดาแต่ฝีมือกล่าวอ้างกันว่าจัดจ้านเสียเหลือ
เกิน เสียงปรบมือเป่าปากของบรรดาแขกที่มาในงานพร้อมกับคำกล่าวแนะนำ "เลดี้แอนด์เจนเทิลเมน...
มิสเตอร์ แซกแมน" อ่าวนี่พี่โก้มิดสะเตอเซ็กส์จัด นี่นา พี่โก้เป่าไอ้เครื่องดนตรีสีทองอันนั้นเหมือน ตอนที่ผมดูดกันชา เพียงแต่ปลายบ้องของผมมีควันขาวและก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์แต่ของพี่โก้มีเสียงที่กำเนิดจากตัวโน๊ต ทั้งเจ็ด ต่างกันเพียงอุปกรณ์แต่เชื่อมั่นในอุดมการณ์ว่า มาตรฐานความสุขที่ได้ดูดหรือเป่าของเราเท่ากัน
พี่โก้บรรเลงเพลงต่อเนื่องอย่างน่าอัศจรรย์...ผมยังไม่มั่นใจในสองหูว่าเพราะหรือไพเราะถึงขั้นนอนดิ้นแบบให้พ่อซื้อปืนฉีดน้ำให้ก่อนหน้าวันสงกานตร์ จนมาถึงเพลงสุดท้ายก่อนพี่โก้บอกลาหรือบอกเลิกเพื่อไปไหนต่อก็สุดแล้วแต่พี่โก้ "ลากันด้วยเพลงนี้แล้วกันนะครับ ผมหวังว่าทุกคนคงจำกันได้ ร้องได้ช่วยกันร้องนะครับ"
"หากมีใครอีกคนบอกกับเธอด้วยคำหนึ่งคำ เหมือนฉันเคยบอกเธอไว้".... ฮื่่อ ฮื่อ ฮืม ฮืม...
แค่นั้นแหล่ะพี่โก้เอ่ย ผมมั่นใจเลยตอนนี้ผม ไม่อยากได้ปืนฉีดน้ำอีกแล้ว เพลงนี้ชื่อเพลงภาวนา ครับ
ผมจำได้ กูจำได้ไอ้jackผมรำพันกับเพื่อนที่อยู่ในแก้วพร้อมน้ำแข็งสองก้อน ไม่เสียเวลาที่มาจริงๆ
แม้ว่าผมจะจำเนื้อเพลงไม่ได้ทั้งหมดแต่ ขอน้อมรับไว้บรรทัดนี้เลยว่า โคตรที่จะโรแมนติคแหมคิดถึงทุกๆคนที่
ติดตามเข้ามาอ่านบล็อคอย่างเนืองแน่นจิงๆ หากวันนั้นพวกคุณได้อยู่ชมพร้อมกัน ผมรับรองว่ามันคือ ความ
สุข ครับ
พี่โก้ผ่านไปได้ไม่นานเกินคอย วงเฮดอย่างทีโบนก็ขึ้นมาเล่น ก่อนหน้าผมมีการพูดคุยและทักทายกับพี่แก็ปเล็กน้อยถามไถ่สาระทุกข์กับแบบ สบายสบาย ผมดีใจอย่างมากที่ วงทีโบนเล่นแต่เพลงไทยในแบบของพวกเขา ไม่ได้เล่นเพลงคนอื่นๆเลย ขอใช้คำว่า ทีโบนคงพ้นจุดนั้นมาแล้ว จุดไหนเหรอ ไม่ทราบครับรู้ได้แต่ว่า บอกออกมาเป็นตัวหนังสือไม่ได้.....ฮิ ฮิ
ค่ำคืนแห่งเสียงดนตรีจบลงตอนไหนไม่ทราบได้ จบลงด้วยความสนุกหรือความเศร้าก็จำไม่ได้อีกแล้ว
งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา บอกลากันอย่างไม่มีอารยะขัดขืนใดใดทั้งสิ้น หัวถึงหมอนสีขาวและหลับสบาย
ปีหน้าวันนี้ เจอกัน หน้าร้านSaxophon นะครับคนดี ผมจะยืนรอเพื่ออยู่เต้นรำกับคุณทั้งคืน
๓ ความคิดเห็น:
เออ ลืมไปเลยว่ามันครบรอบ
ไว้ปีหน้าละกัน :>
นั่นสิ....อดไป
อิจฉาแมวหมา
นั่นสิ....อดไป
อิจฉาแมวหมา
แสดงความคิดเห็น