ประสบการณ์สีขาว

ผมตัดสินใจซื้อเสื้อ hanas สีขาวหกตัวทั้งๆที่ไม่ชอบสีขาวเท่าที่ควร ไม่ใช่เพราะแม่ค้าน่ารักหรือนุ่งกระโปรงสั้น เสื้อแบนด์นี้สวมสบายเหมาะกับเมืองร้อนอย่างบ้านเราและ

เพียงแค่ ผมมีอาการประหลาดเบื่อเสื้อสีอื่นๆ ปกติผมจะชอบใส่เสื้อสีแดง วันไหนใส่สีแดงผมจะมีความมั่นใจในตัวเองสูงยิ่งกว่าเดิม เทียบเป็นเปอร์เซนต์แผ่นดินไหวก็หกจุดห้าพันล้านริกเตอร์ เทียบเป็นแรงม้าก็ตุ๊กๆสามคันกับจักรยานแอลเอไปสิเคิลอีกสอง ผมเคยใส่เสื้อสีแดงผ่านพันธมิตรพวกเขาใส่เสื้อสีเหลือง นักรบศรีวิชัยมองหน้าผมคงนึกว่าเป็น นปก ฝ่ายตรงข้ามมาสังเกตุการณ์ ความมั่นใจของผมหายไปผมได้เพียงยิ้มหวานโดยไม่ได้กวนตีนอะไร ...

ทำไมผมจึงเลือกเสื้อสีขาวทั้งๆที่ผมชอบทำให้ตัวเองและเสื้อผ้าอาภรณ์เลอะเสมอ ไม่มีเหตุผลครับ บางครั้งคนเราก็ทำสิ่งใดโดยไม่มีเหตุผล ...."อ้าว แล้วที่เขียนมาหลายบรรทัดมึงต้องการสื่ออะไร" ผมแค่ต้องการบอกว่า ถึงวันนี้ผมไม่กลัวที่จะสกปรกอีกต่อไป ใครจะมองว่า ผมเป็นเสื้อขาวที่เลอะสีและเลอะกลิ่นคาว... ไม่สิไม่ใช่ ผมเป็นกลิ่นคาวโลกีย์ที่เลอะเสื้อสีขาวผมก็ไม่กลัว ผมว่าทุกคนมีเหตุผลของตัวเองด้วยกันทั้งสิ้น

คุณต้องเคยได้ยิน เพื่อนคุณถามว่า ทำไมอ้วนขึ้น

คุณต้องเคยได้ยิน มึงตัดผมทรงนี้ทำไม

คุณต้องเคยได้ยิน เพื่อนคุณบอกหนังสือเล่มนี้ ไม่สนุกซื้อมาอ่านได้ไง

บางครั้งคุณจะเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ร้อนร้นอยากตายและเป็นผีไปหลอกพวกเขาที่มีอาการชั่งถาม ชั่งติ ชั่งพูดชั่งเจรจา

ใช่ แต่ครั้งนี้ผมอยากจะตายให้หายกลัว ผมมีอาการแพ้ความขาวมาแต่ไหนแต่ไร

ถุงเท้าไม่เคยอยากจะใส่สีขาว รองเท้าสีขาวไม่มีในตู้อย่างแน่นอน อาจมีแต่รองเท้าคงจำความไม่ได้แล้วว่าเคยขาวเมื่อไหร่ตอนไหนเพราะชีวิตผมเลอะโคลนเสมอ

ถึงวันนี้และตอนนี้ ผมอยากใส่สีขาวเมื่อเวลาผ่านไป หากมันจะมีรอยของเศษใบกัญชา มีจุดปากกาเปื้อนสีดำที่ไม่ทราบว่ามาจากที่ไหนเมื่อไหร่ หรือแม้กระทั้งมีร่องรอยของเท้าใคร อย่างน้อยๆมันก็น่าจดจำเป็นประสบการณ์และคงแยกออกได้ง่ายกว่าเสื้อสีอื่นๆ

หากมีใครมาถามว่าทำไมอ้วนขึ้น ผมจะตอบว่าเพราะเสื้อสีขาว

มึงตัดผมทรงอะไร ผมจะตอบว่าเพราะโลกใบนี้สีขาว(เกี่ยวอะไรกันวะ)

หนังสือเล่มนี้ไม่สนุกซื้อมาอ่านได้ไง ผมจะตอบว่ามึงไม่มีจิตใจสีขาว

ทำไมมึงถึงจีบคนนี้วะ ... เพราะเธอใส่กระโปรงสั้นและกูบังเอิญเห็น สีขาว!