ย้อนแยงสุนทรียะและสหาย... เราไม่ใช่ศิลปิน เราเพียงแค่นักยั่วยุจินตนาการ
พูดถึงย้อนแยง?
ย้อนแยง คือ ถอยออกมามอง แย้งเป็นภาษาคำเมือง อยากให้ถอยออกมามองศิลปะกันบ้างรูปแบบเป็นบริษัทเล็กๆมีสิบเอ็ดสมองเพื่อใช้กับงานชิ้นเดียว
ก่อตั้งมานานแค่ไหน?
19 พค นี้ครบสองปีครับ เริ่มทำที่เชียงใหม่เปิดตัวน้ำจิ้มก่อนเสนอproductมียามมายืนเฝ้าใช้ยามจริงๆ
ทำปาร์ตี้มีอ่างน้ำพุ มีดีเจมาเปิดเพลง จุ๋ยจุ๋ยมาร้องเพลง เป็นmodelเล็กๆทำซอสแจกมีlimousineและพริตตี้อีกหกคน
ทำไมต้องต่อท้ายว่าสหาย?
ไม่มีสิงใดสำคัญกว่ามิตรภาพ เพื่อนกัลยณมิตร สำคัญกว่าอะไรทั้งสิ่นเราว่ามันยิ่งใหญ่กว่าศิลปะอีก
ใครจะมาเป็นเพื่อนกับย้อนแยงได้บ้าง?
...ใครก็ได้ที่คุยกันรู้เรื่อง เราไม่สนใจว่าคุณต้องเป็นศิลปิน เพราะความเป็นมนุษย์ ทุกคนมีหน้าที่ และทุกคนคือนักสร้างสรรค์ เราเชื่ออย่างนั้น สหายของพวกเรามีตั้งแต่นักการเงิน สัตวแพทย์ ดีไซน์เนอร์
ปฎิมากร ทนายความ พ่อครัว ฯลฯ ผู้ชายล้วนๆกำลังเปิดรับสมัครคนสวยๆha ha ha
มีสหายก็ต้องมีศัตรู?จริงมั้ย
ไม่มีใครกล้าหรอกครับ เรากวนตีน สนุกสนานอำเก่งเป็นกลุ่มซะขนาดนี้ พวกเราดูน่ากลัวนะทั้งที่หัวใจอ่อนโยน!!! !
งานศิลปะที่ย้อนแยงยังไม่ได้ทำและอยากจะทำ?
มีอีกเยอะครับ สองปีที่ผ่านแค่รื้องานมานำเสนอ งานที่ตกค้างจากอดีต
ก่อนที่จะลงมือทำงานต้องมานั่งประชุมกันหรือไม่เพราะรูปแบบเป็นบริษัท?
ใช่... เราจัดปาร์ตี้เล็กๆของเราและประชุมกัน คุยกันไม่มีระบบการตัดสินใจใช้fellingจากโลกศิลปะ
แรงบันดาลใจ?
อยากเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆบ้าง เรารับมาทั้งชีวิตแล้วหน้าที่ของเราคือ สร้างให้คนอื่นๆบ้าง
นอกจากศิลปะแบบที่ทำกันยังสนใจดนตรี?
ใช้หน้ากากที่ออกแบบมาจากศิลปินมีชื่อเสียง แล้วทำเพลงเอง ร้องกันเอง แต่งเอง และขายเองโชคดีเรามีนักดนตรีอาชีพทุกอย่างเลยราบรื่น
ที่ทำดนตรีนี้บ้างครั้งงานที่ทำทุกอย่างมันมีกรอบ,และมีกำแพงของตัวมันเอง เราอยากพังทลายผนังของคำว่าพิพิธภัณฑ์ เราหาแรงบันดาลใจจากโลกของศิลปะโดยศิลปะ บาง อย่างมันเป็นสิ่งสมมุติ ดนตรีนี้โลกของความจริงไม่ต้องตีความอะไรมันมากมาย การสร้างสรรค์มันต้องใช้ในการดำรงชีวิตได้ด้วย ไม่จำเป้นต้องไปขายภาพเขียนอย่างเดียว
แนวเพลงของพวกคุณคือรูปแบบใด?
เรากำหนดไว้แล้วคือ ROCK SEX CONCEP&WISKEY !?!?!? มันคือชีวิตของพวกเรา
ย้อนแย้งคือผู้สร้างงานและผู้เสพคือใคร?
บริษัทย้อนแยง คือคนสร้างงาน เราทำชีวิตจริง สาธารณะจริงไม่ได้อยู่ในพิพิธภัณฑ์อย่างเดียว มีคนเสพจริงๆและไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องหรือมีพื้นฐานทางศิลปะ
มาก่อน เขามากินราเมงอร่อยๆ เข้ามากินโอโคโนมิยากิมาอยู่หน้าบาร์มาซื้อเสื้อผ้าไม่มีกำแพงและเราก็เอาผลกำไรตรงนี้มาทำงานศิลปะมาเป็นทุนหมุนเวียน
ทำไมถึงชอบราเมง?แฮงค์คอแห้งหรือว่าอะไร?
ก่อนจะอยู่เชียงใหม่ไปอยู่ที่โอซากา ญี่ปุ่น พอประสบความสำเร็จด้านธุรกิจแล้วนี่... มันมีเรื่องที่ค้างคาใจคือเรื่องของศิลปะ อยากเป็นจิตรกรแต่ท้ายสุดก็มาทำแบบที่เห็น ไร้รูปแบบไร้สไตล์แต่ไม่ได้ไร้สาระ...
เหตุผลที่รักศิลปะ?
เรียนศิลปะมา เราเลยมาทำสุทรียะ พวกเราไม่ใช่ศิลปินแต่เป็นนักยั่วยุจิตนาการ
ย้อนแย้งมองศิลปินรุ่นใหญ่กับรุ่นใหม่แตกต่างกันอย่างไร?
คือโลกหมุนตลอดเวลา...โลกอันซับซ้อนถักทอ...อย่างโลเลหล่อ สะอาดพูดจาดีไม่อหังการมีไอเดียโลดแล่น
อย่างรุ่นใหญ่บางคนเค้านักเรียนนอกยังติดสัญญากับฮิปปี้ เขาติดรสนิยมพวกนั้น...
พอใจแค่ไหนในผลงาน?
เราทำเรื่องจริงไม่ได้ทำเพื่อความพอใจ เราอยู่กับความจริงที่มีชั้นเชิงทางศิลปะ
เรากำลังมีงาน เชียงใหม่ นาว!ระหว่างวันที่ 7 เมษายน – วันที่ 18 มิถุนายน 2554
ณ ห้องนิทรรศการชั้น 9 หอศิลปวัฒนธรรมกรุงเทพมหานคร ต้องขอบคุณ อังกฤษ อัจฉริยโสภณ
และขอเชิญทุกท่านครับ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น